 Snaga i emocija koju prenose evropski filmovi same po sebi nose posebnost, a još kada se ponovi formula prethodnog ostvarenja jednog reditelja i glumačke ekipe - uspeh se već podrazumeva.Upravo to desilo se i Žan Pjer Ženeu (Jean- Pierre Jeunet) čije je ostvarenje “Čudesna sudbina Amelije Pulen” unelo jedan nov izraz u filmsku umetnost. Jedan od najupečatljivijih ponovljenih elemenata je svakako vrlo zapažena glavna glumica Odri Tatu (Audrey Tautou), koja svojom pojavom pleni.
Film “Veridba je dugo trajala” donosi nam novu priču, koja paralelno prikazuje užas Prvog svetskog rata i sudbinu mladih ljudi u njemu i sa druge strane sudbine onih koji ih iz tog rata čekaju. Tu se izdvaja jedna idealna ljubavna priča između devojke, koja kao invalid, živi sa ujakom i ujnom, i momka, koji kao vrlo mlad odlazi u rat i tako prekida jednu lepu ljubavnu priču iz ranog detinjstva. Naizgled, vrlo jednostavna, naivna priča dobija na svojoj zanimljivosti dobro izraženim detaljima, slikama čarobnog predela…Sa jedne strane vidimo surovost stvarnosti, sa druge bajkovitu zaštićenost. Ono što se može zameriti filmu jeste upravo ta velika suprotnost ova dva plana, gde se čini da suviše spokojne slike prelepog predela umanjuju osećaj teskobe ratnih scena, koje se tako ne shvataju previše ozbiljno. Međutim, ostaje prostora da se o tome razmišlja kao o namernoj suprotnosti koja se međusobno ne potire, već samo održava u skladu. 
Odlična fotografija i muzika upotpunjuju utisak, a prepoznatljiva glumačka ekipa nam opet predstavlja čitavu galeriju interesantnih likova. Svima kojima je čudesna Amelijina sudbina bila zanimljiva, prija će i veridba koja je dugo trajala. Postavlja se jedino pitanje ima li smisla praviti i dalje slične filmove. Ponekad treba biti umeren pri ponudi određenog filmskog izraza, da ne bi sve kasnije umanjilo vrednost onoga što je kao originalno izazivalo pažnju publike. Biljana Nikolić
|
