 Oksfordski doktor engleskog jezika i književnosti, britanski komičar Saša Baron Koen odenuvši se sredinom 90-ih u strogo kontrolisane parodično skrojene odore fingiranog neo-trendi hip-hop klovna Ali Džia (“Da Ali G Show”), amblematično portretiranog u Madoninom spotu “Music”, gej voditelja Bruna i prljavog deteta Istoka, kazahstanskog reportera Borata, svojom podvojenom komičarskom personom u ambijentu klinički mrtvog, politički korektnog Holivuda trebalo bi da predstavlja neophodnu dozu protiv otrova za otupelu žaoku subverzije čiji se neslućeni potencijali i kriju upravo u perifernim, marginalizovanim ultrazabavnim sadržajima.
Rođen i odgajan u divljinama Kazahstana, odeven po palanačkoj modi od pre 20 godina, Koenov Borat nastao sa ukrštanjem Saturday Night gena sa ranim rolama Edija Marfija uz povremeno interponiranje Monti Pajton stilema, precizno je pripremljena i pažljivo servirana porcija pikantnih gurmanluka ideološki primenjivih kako na srpsko tako i na svako drugo pučanstvo. Boratova potraga jasne provincijalno-narodnjačke interpunkcije, za planski glorifikovanom porculanskom lutkom na naduvavanje Pamelom Anderson vodi gledaoca na “seljačko” putešestvije raskomadanim drumovima iskrivljene tekscentrične filozofije i prljavim kvartovima kojima obiluje jeftina banalnost modno falsifikovane crne bratije provlačeći ga regijama deobe kultura čija je posebnost probodena orgijama razlike zasnovanih na radikalnom ukidanju Razlike. 
Uklešten između verskog integrizma i sekularizovanog fundamentalizma u obliku hipernacionalizma desničarskih jastrebova, brkati Borat se ukazuje kao hodajuća posuda za registrovanje svih nečistoća savremenog američkog društva iscrpljenog tumaranjem po okrvavljenom iračkom pesku. Prodirući u sive zone detereminisanih društvenih statusa sudarajući se sa predrasudama, predubeđenjima i stereotipima manjinskih grupa i otpadničkih nacija kao izokrenutog ogledala sveameričke etike uskladištene u porodičnom nasleđu dubokih vaspovskih korena, kazahastanski hroničar se rastresajući paučinu svetosti i neprikosnovenosti tabua sve dublje zapliće u “prosvećenu” doktrinu povučenu oko premise: ono što jedni smatraju religijom, normalnim ili srećnim životom za druge će zauvek ostati tabu. Boratova kolekcija satiričnih pikanterija je produkciono jeftin obrok bogat retro-trash proteinima nesmetano rukovođen nevidljivom palicom reditelja Leri Carlsa. Naouružan egzotičnim etno motivima, zatrovan gotovo potkopanim tržištem ideja, kao zalogom liberalne demokratije, Borat ocrtan prenaglašenim pastirskim tetovažama Gorana Bregovića u epohi frigidnosti čije se koordinate povlače oko imunizovanja subverzije na samu subverziju, svojim masnim humorom daleko prevazilazi plitke domete protestnih jadikovki dokumentarističkog populizma Majkl Mura, ali biva pregažen svakim eventualnim poređenjem sa autorskom lucidnošću tvoraca South Parka, Trej Parkerom i Met Stounom. Priprema za konzumaciju ovog recepta je laka i jednostavna: gledajte Borata, slušajte Bregovića, učite i betonirajte svoje stereotipe uz Kusturicu, glasajte za…jer Srbiji se ne žuri. Promućkajte i dobro promesajte, ukusi variraju ali gađenje je univerzalno. Rastko Ivanović - © Kontra - Sva prava zadržana
|
