|
ponedeljak, 15 januar 2007 |
 Interesantno. Iza bajkovitog covera, nalik demoniziranoj dečjoj slikovnici, krije se u ozbiljna muzička storija. U potpunosti. Prvo što vam skreće pažnju jeste, na momente besno drski & sigurno ubedljivi vokal Tine Stupar, koji je posebno došao do izražaja u većinskom delu albuma pisanom za englesko govorno područje, koji je, opet, bezbolno razapet između najfinijih dometa Alanis Morisette sa jedne i najsofisticiranijih odbljesaka Alexandre Sladjane Milošević – Hegadone, sa druge strane gotovo neobuzdanog mikrofona koji, pod naletom energetskih strujanja opasno preti u nameri da prsne u paramparčad.
U najpozitivnijem mogućem kontekstu. Pored nekolicine muzičara koju su, dali svoj nesumljivo velik doprinos ovakvom finalnom muzickom proizvodu, najveći prijatni teret poneo je kompozitor, gitarista i tekstopisac Boris Milić. Tinin vokal, neprikosnoven u naslovima poput Emptiness weights pretty heavy, zatim u Illusory impulses pa sve do numere Later I m gonna live, neprimetno se utapa u zapisima Tad, u oazi i O tebi, obgrljen je dobro kontrolisanom gitarističkom zvučnom podrškom, oplemenjenom sitnim, na tren metalizirajućim i ne iritantnim šestožičanim isijavanjima i ukusno doziranim pervertima, ostavljajući konačan, snažan i jak utisak smislene muzičko - tripozne plovidbe, što je u celoj priči i najbitnije i nalik je kreativnom pucnju i istinskom pogotku u centar. Četrnaest numera objavljenih kao samostalno izdanje ne bi smelo ostati samo i ne primećeno. Pružite mu svoje poverenje. Zombie animal to zaslužuje. Sasvim. Milan B. Popović © Kontra Magazin, sva prava zadržana, svako neovlašćeno kopiranje i reprodukcija nisu dozvoljeni bez dozvole autora i redakcije Kontra Magazin
Sve recenziije su lično mišljenje autora teksta i treba ih shvatiti tako, kao lično mišljenje. Autorski tekstovi ne odražavaju stav redakcije. |
