|
 Kada svet postane prljav i smrdljiv, on rađa deformaciju, svoje dete-čudovište, biće koje je samo po sebi priozvod takvog postojanja.
Patrik Ziskind u svom Parfemu fantastično prati razvoj čudnovatog deteta, koje ima pojačano čulo mirisa i koje će zbog toga postati zločinac po opštim, etičkim pravilima
Međutim, njegov lik, u svoj svojoj posebnosti, daleko prevazilazi te poznate etičke norme; za njega etičke norme ne postoje. To je zato što zločin ima različitu vrednost. Zločin je utočište od grešne civilizacije. Zločin se shvata kao smisao postojanja, uživanje u lepoti koja predstavlja vrlinu i ne zaslužuje da egzistira u prljavom i pokvarenom svetu. Iako je filozofska misao u Parizu XVIII veka (kada se dešava radnja dela) dostigla vrhunac pobune protiv srednjovekovnog, dogmatskog čitanja Svetog pisma, srednji vek i dalje smrdi. Prosvetiteljstvo počinje da gradi misao o slobodnom i prirodnom čoveku. Pojavljuju se enciklopedisti koji začinju revoluciju. Međutim, pariska buržuazija koja se dosađuje, provodi vreme u salonima, pravi spletke čini to doba užasnim. Većina romana nastala u XVIII veku imaju satiričan odnos prema visokom francuskom društvu. Ovaj roman prikazuje bolest civilizacije, koja rađa još veću bolest. Nasuprot tome priroda stoji kao najlepše mesto čovekovog postojanja,a koju on narušava. U takvom, građanskom svetu postulira se ideja čoveka kao životinje, slobodnog bića u prirodnoj divlljini, čoveka kao roba sopstvenih čula. Čovek se sjedinjuje sa prirodom, zato što on može postojati samo kroz prirodu. Grad i društvo su oblik lošeg, fizičkog zagađenja koje simbolizuje duhovno zagađenje. Vrednosti se izokreću. Kroz ispovest glavnog lika moralna pravila koja važe za dobre bivaju pomerena na loše. Duhovno pročišćenje je beg u prirodu, za razliku od lažnih predstava duhovnog u gradu koja kriju suštinsku prljavštinu. Svet je postao apsurdan, pa se i mišljenje dovodi u pitanje. Unutrašnja sreća se postiže jedino zadovoljavanjem fizičke, čulne želje. Čovek sam sebe vraća na svoje prvobitno stanje životinje, jer jedino odatle počinje ikakvo moguće pročišćenje. Vesna Radman © Kontra
|
