|
 Na prelasku modernih snova u postmoderne realnosti razlika između fikcije i snova svedena je praktično na optičku iluziju. Paranoja je od nemanja osećaja za realnost postala samo preciznije određena realnost, a halucinantna stvarnost je postala najbolja fikcija.
Eklatantan primer je misterija porodice Mekej, slučaj zarobljen u mreži medijski projektovanih spekulacija o otmici maloletne devojčice Madlen (koje se kreću od sumnje da su je oteli pedofili do mogućnosti da su je ubili roditelji), koji je u službi tabloidnog senzacionalizma doveo do volšebne zamene uloga, pretvorivši scenariste u statiste u svudprostirućem, intergalaktičkom reallity programu, a novinare u pisce trilera koji neprekidno štimuju obrte u radnji priče, koja se kao u kakvoj latino-sapunici dopisuje iz dana u dan. Sledstveno izrečenom, a posmatrano kroz sočiva domicilnog "Insajdera" prolazak kroz tranzicionu pustinju Srbije, opterećenu recidivima kriminogene prošlosti 90-ih, deluje daleko uzbudljivije od bilo kojeg filma sa recentnog bioskopskog repertoara. Sama realnost je, dakle, postala najbolja halucinacija. Zatvoreni u ludačku košulju političke korektnosti iz koje proviruje lisičje lice oportunog licemerja, oboleli od dramaturške i stilske epilepsije srpski filmovi su u takvoj konstelaciji postali sinonim za ultimativni zločin nad kinematografskom supstancom. Superiornost "Insajdera" samo je poslednji kamen u njihovoj obdukciji. Kao protivotrov srbistanskom filmskom mrtvorođenćetu konačno je stigao dugo išćekivani "Čarlston za Ognjenku", tehnički besprekorna, barokno raspevana postmoderna bajka stvorena na temeljima evropskog preispitivanja afirmativne filmske riznice amerikane. I odmah treba reći da "Čarlston za Ognjenku" vraća nadu da je ipak moguće. Prvi put posle dugo, dugo godina srećemo se sa ostvarenjem rađenim s ljubavlju i iz ljubavi, a ne iz sitno politikantskih razloga burazerske ekonomije. Srećemo se sa filmom koji budi iskrenu emociju, a ne tera na plač zbog vremena protračenog na nešto što je trebalo da bude abortirano po rođenju. Svežina koja zrači sa platna svih 95 minuta trajanja filma dostojna je poštovanja. Stvoren na nesaznatljivoj relaciji mita i stvarnosti, "Čarlston za Ognjenku" dočarava svet kontradikcija, jednu umornu, slabokrvnu, staru i žednu Srbiju raspetu između paganske mitologije, primitivno-arhajsko-animističke svesti i uzburkane, neprilagodljive mladalačke energije, gde se u jednoj tački dotiču onostranost i ovostranost, preistorija i modernost, eros i tanatos, sakralnost i seksualnost, kolektivna participacija i individualno oslobođenje. Rediteljski, "Čarlston za Ognjenku" je film alhemijski sazdan na egzaltaciji forme, koja reditelju visoke kinestetičke frekvencije, kakav je Uroš Stojanović služi kao poligon kako bi se izražavao kroz stil. Ako je čovek stil, a glumice pogotovo, onda junakinje "Ognjenke" ne trebaju da brinu, jer u kjukorovskoj dimenziji melodramskog univerzuma Stojanović se savršeno demijurški vlada, što ga u neku ruku bezmalo čini "ženskim rediteljem". Visok estetski pristup i rafinisan stilizacijski naboj ne samo da raspaljuju glumačku hemiju na platnu, nego istovremeno stvaraju i jedan metafilmski osećaj da se pred nama ljube slike i tekstovi iz istorije filma. Saevremeni arhetipski simboli na način razigrane pitofovske metaistorijske ekstravagance poprimaju oblik Bartonove "Uspavane doline" u okviru spajanja likova sa okolinom. Takav postupak praćen naglašenim erotizmom i izvrsnom glumom (pogotovo Sonje Kolačarić) čini od "Čarlstona za Ognjenku" prvoklasno kinematografsko iskustvo koje u eri sveopšte desakralizacije bioskopsku dvoranu ponovo vaspostavlja kao hram sedme umetnosti. Tim putem se konstruiše zasebna integrativna celina filma kao događaja, čija zavodljivost, između ostalog prebiva i u njegovoj neospornoj hepeninškoj vrednosti. Kostimi Ksenije Terzović su funkcionalni i što je najvažnije prilagođeni duhu epohe, dok istančana likovnost Bobana Savića-Getoa, maestralna scenografija Veljka Despotovića i fotografija Dušana Ivanovića čine da svaka boja razvije sopstveni ritam maksimalno naglašavajući pojedinačnu jačinu sopstvenog zvuka čija snaga izvire iz impresivne muzičke podloge japanskog kompozitora Šigeru Umebajašija ("Raspoložen za ljubav", "2046", "Kuća letećih bodeža"). Izvesne anomalije u scenariju nisu nesvarljive, jer u ovom slučaju sadržaj je pretpostavljen ekspresiji i atnosferi od koje je organski neodvojiv, te su i samo značenje i narativ utisnuti u potpis stila. Sve to "Ognjenku" čini potencijalno pravom formulom za stvaranje novog srpskog filma sa komercijalnom muskulaturom i artističkim mozgom. Ovaj postpekinpoovski sudar vrednosti i ideala nastanjen košmarnom prošlošću vezanom za krute matrice plemenske običajnosti i opčinjen futurističkim ushićenjem brzinom jednog novog sveta, u kojem se uz čarlston činilo da se može otplesati bilo gde, pre svega je alegorija o smrti, smrti usred života, smrti koja živi sve dok je ne egzorciramo iz sebe.
Zbog toga "Čarlston za Ognjenku" vraća veru da i posle svega, ipak, nije sve izgubljeno.
© Kontra Magazin, sva prava zadržana, svako neovlašćeno kopiranje i reprodukcija nisu dozvoljeni bez dozvole autora i redakcije Kontra Magazin Sve recenziije su lično mišljenje autora teksta i treba ih shvatiti tako, kao lično mišljenje! Autorski tekstovi ne odražavaju stav redakcije |
