|
 Nikolo Amaniti u romanu Poslednja Nova godina , koja spada u «pulp» književnost, a sam autor je naziva «horor komedijom», bavi se ljudskim sudbinama jednog stambenog kompleksa u Rimu uoči Nove godine.
U poglavljima koncipiranim kao epizode određenih dešavanja u životu likova (sama poglavlja i nose naziv po likovima), on je ocrtao najrazličitije karaktere i ljudske bolesti koje opsedaju čoveka i pomućuju mu razum. Stavivši likove u vreme dočeka Nove godine, može se reći da je pomenuti praznik i atmosfera koju taj praznik nosi, u stvari, pojmovna motivacija za ekstatično ponašanje samih aktera. Objektivni, ali pesimistični pisac, unoseći ironiju u svaki aspekt postojanja, uspeo je ne samo da uništi nekoliko života u «najluđoj» noći, već i čitavog prostora neočekivanom eksplozijom. Paradoks priče je jedina preživela osoba koja zapravo i nije htela da živi. Tako je pisac, razotkrivši čarobno veselje Nove godine, prikriveno veštačkim osmesima, stvorio najdublju tragediju toliko uveličanu iznenadnom katastrofom (pomenutom eksplozijom) u kojoj su svi nestali. 
Nastojaći da ceo svet «strpa» u jedno mesto, sa svim svojim raznolikostima i ispreplete ih i poveže, čini se da je pisac imao određen stav prema sadašnjosti i svim njenim predrasudama. On je svoju percepciju sveta i života prikazao kroz paletu karaktera, njihovih odnosa prema sebi i okolini, kroz neočekivani podobrt koji dolazi kao sudbinski kraj života, što zapravo (paradoksalno, a i apsurdno) predstavlja i početak. Iz shvatanja sasvim izvire biblijsko shvatanje čovečanstva umotano u modernu kulturu. U kontrastu sa tim stoji antipatija prema ljudskim masovnim tvorevinama kao što je slavlje sasvim običnog dana, početka nove godine. Pisac je savršeno uspeo da izvrne ruglu ono životinjsko u čoveku i uništi sve «prljavštine» savremenog sveta. Simbolični početak je početak novog vremena, moderni potop-eksplozija. Tako je nastala groteska koja ovaj roman čini retkim umetničkim primerkom poslednje decenije. Vesna Radman © Kontra |
