 Prodat u 40 miliona primeraka, preveden na 44 strana jezika, zapljusnut neviđenim medijskim publicitetom, osporavan od mnogih kao kod Ejmi Vilburn u Dekodiranom Da Vinčijevom Kodu, optuživan za krađu motiva od pisaca okultnih krimića, pisan sa namernim istorijskim previdima, Da Vuničijev Kod je postao najtraženiji, najtiražniji, najčitaniji, i najpopularniji roman u prvim godinima XXI veka.
Izvlačeći iz prašnjavih polica istorije sve ove tekovine visoke i 'niske' kulture, zgušnjavajući umetničku i popularnu književnost Den Braun preispituje nataloženo iskustvo ustaljenih istina problematizujući crkvenu dogmu kao sumu zakona koja se bespogovorno prihvata, secirajući i svest o muškom i ženskom načelu u tkanju stvarnosti.
Sakupivši komadiće izgubljene istorije apokrifnih Jevanđelja i feminističke teorije, Braun je arhetipski prauzrok lavirinta karakterističan za detektivsku metafiziku Ekovog klasika 'Ime Ruže', ukrstio sa famoznim Osmicama pišući roman, gotovo, u formi scenarija.
Po receptu Kal Kaningema 'dobar roman je samo onaj koji donosi milione', a još je bolji, kako veli Ran-Ran Šoova maksima, onaj film koji donosi najviše para, snimljen je i film Da Vinčijev Kod u režiji prevejanog rutinera Rona Hauarda.  Probijanje kroz gustu šumu simbola u potrazi za inverziranim Svetim Gralom, zagonetkama, templarima i alternativnom istinom koju crkva krije 2000 godina, u igri sa najtananijom ljudskom strašću, željom za dokučivanjem nepoznatog i razotkrivanjem tajni koje se kriju u tišini crkve, pisana je obuzimajuće i efektno, napeto i atraktivno, čime priprema otvoreno manevarsko polje filmu. Hauard međutim ne koristi blagodeti scenarija koji je glavna zvezda projketa. Od uvodne scene u Luvru sve usiljene horor evokacije triler napetosti su blede i neubedljive i u daljem toku filma.
Svaki pomen matematike kao jezika prirode skopčan sa esencijom Fibonačijevog niza u Kodu ne trpi bilo kakvu komparaciju sa nadfilozofskom-pop-transcedencom Darena Aronfskog Pi.
Fotografija je lepa i zadire u detalje, a digresivna epizodičnost fleš-bek situacija svojim masovnim epohalnim scenama sa templarima nadjačava primarni tok događaja sadašnjosti. Indisponiran, bezmalo katatoničan, Tom Hanks ne unosi potrebnu realnost u vezu sa šarmantnom Odri Totu. Nepravedno bi bilo ne izdvojiti odličnog Molinu u ulozi sveštenika Opus Dei. Krajnji rezultat je glomazan, ravan, jednotonalan, hotimice uzbudljiv film koji denuncira Henksovu probitačnost, a egzistira isklučivo na krilima svoje antidogmatske poruke i rasprskavanju ožednelog, istrošenog muškog principa. No, kako Gete kaže – umetničko delo može da ima moralne efekte ali zahtevati moralne namere od umetnika znači terati ga da uništi sopstveno delo.
Kako pre, tako i posle Da Vinčijevog Kod relanost se i dalje opire krajnjem zaključku a slike se i dalje ukaziju uvek drugačijim u odnosu na ono što predstavljaju. Rastko Ivanović © Kontra - Sva prava zadržana - fotografije © by Tuck
 Originalni naziv: The Da Vinci Code
Režija: Ron Howard
Uloge: Tom Hanks, Jean Reno, Audrey Tautou, Alfred Molina, Ian McKellen
Premijera: 18.maja 2006.godine
Kompanija: Columbia Pictures/Tuck |
